آلبالو را با چه باید خورد...

چند روزی فکرم درگیر غذای تازه ای بود.

چیزی که تا حالا آنرا نپختم. یا اصلا کسی هم به فکرش خطور نکرده که آنرا بپزد. در یخچال را باز کردم. غیر از پنیر و ماست و گوجه و خیار و سس کچاپ چیز دیگری در آن نبود.

با خودم گفتم ماست و پنیر را با هم مخلوط کنم و خیار و گوجه هم ریز کنم و در آن بریزم، بعدش میتوانم سس کچاپ را به آن اضافه کنم. ولی ماست با سس کچاپ؟ چه شود. تصمیم گرفتم سس را بی خیال شوم. ترکیب باقیمانده آنقدر ها هم خاص و خارق العاده نبود.

با غذایی که نپختم و مواد غذایی که ندارم چه میتوانم بکنم؟

از خانه بیرون زدم. میوه فروش محل تازه بار آورده بود، گفتم چه عالی، میوه تازه، سبزی تازه، بار را که خالی کرد میروم و هرچه بیشتر توجهم را جلب کرد همان را میخرم.

تا وقتی که میوه فروش مغازه را سر و سامان دهد، رفتم سوپر مارکت روبرو و کمی در همه اقلام گشتم. چیپس، پفک، پف فیل، آلوچه و.... از اینها غذا در نمی آمد. کمی آلوچه و لواشک برای خودم خریدم و البته بستنی که پایه ثابت خرید هایم بود.

عین دختر بچه های شش هفت ساله، جلوی میوه فروشی ایستادم و بستنی ام را گاز میزدم(روش مورد علاقه بستنی خوردن بنده!).

به لیسیدن های آخر بستنی رسیدم که وانت آبی جلوی میوه فروشی را ترک کرد. اولین چیزی که برق زد سبد آلبالو های تازه و رسیده و سرخ جلوی مغازه بود. هرچه بین میوه ها گشتم دیدم هیچ چیز به اندازه سرخی آلبالو ها مرا جذب نمیکند. یک کیلو از آنرا گرفتم. مزه بستنی هنوز زیر زبانم بود. به سوپر مارکت برگشتم و یک بسته بزرگ بستنی لیتری برداشتم. آلبالو خیلی چیز ها را در من زنده کرده بود. بیسکوئیت مادر و کیک عصرانه انتخاب های بعدی برای خرید بود.

فکر کردم باید با آنها چیزی درست کنم. تکه ای بزرگ از بستنی را در کاسه ای انداختم، چند بیسکوئیت را خرد کردم، چند آلبالو را شستم و هسته ها را جدا کردم و همه را با هم مخلوط کردم. فقط یک چیز کم بود. چیزی مثل.... آها! کیک را باید به آن اضافه میکردم. مقداری از آن را له کردم و در ظرف ریختم. حالا بهتر شده بود.

اما باز هم یک اشکال وجود داشت. نمیشد کاری کرد. باید آلبالو را خالی خورد، باید مزه آن را بی واسطه حس کرد. خالص، تنها، بی پیرایش...

آها،اینجوری خیلی بهتر شد. باید آلبالو را با آلبالو خورد....